Spotkanie z Bogdanem Smoleniem

W sobotę, 3 grudnia miało miejsce pierwsze spotkanie z cyklu Kawiarenka Obywatelka NGO, które dzięki spotkaniom z wyjątkowymi osobowościami, ma przybliżyć charakterystykę działalności organizacji pozarządowych i zarazić pozytwną energią działalności charytatywnej. Spotkania o charakterze otwartym, w których każdy może wziąć udział powtarzane będą w każdą pierwszą sobotę miesiąca. Bohaterem pierwszego był Pan Bogdan Smoleń.

Pan Smoleń na spotkanie przyjechał ze swoją sąsiadką, przyjaciółką, a jednocześnie autorką książki "Niestety wszyscy się znamy", Anną Karoliną Kłys. Schorowany, poruszający się o lasce, ale nadal sypiący żartami jak z rękawa wzruszał opowieściami i o swojej pasji i miłości do podopiecznych.

Podczas rozmowy padały pytania o początki powstawania fundacji "Stworzenia Pana Smolenia", która opiekuje się łącznie setką dzieci z różnymi upośledzeniami psychicznymi i fizycznymi. Bogdan Smoleń: "Wyprowadziłem się z dużej wsi (Poznania) do małej (Baranówko), tam sam przywioziłem po kolei konie i tak się zaczęło". [...] "Teraz mamy dziesięć koników i trzy psy, choć te ostatnie nie pomagają dzieciom."

O specyfice tego rodzaju leczenia, czyli hipoterapii opowiedziała Anna Kłys, mówiąc, że prócz oczywistych ćwiczeń z końmi i instruktorem, dzieci otrzymują również zrozumienie i akceptację. Nie muszą czuć się skrępowane, są wśród "swoich".Opowiedział również anegdotę o pewnym chłopcu, który zapytał: "Dlaczego to robicie dla nas? Przecież nas nikt nie chce, nie kocha..." Chłopiec w odpowiedzi otrzymał zapewnienie i miłości i tolerancji. To właśnie one są siłą napędową fundacji, która mimo problemów finansowych nadal pomaga dzieciom.
Pan Smoleń dodał: "Koń to jedyny ciepły przyrząd gimnastyczny, dlatego daje takie efekty".

Na pytanie o przeszłość, czyli współpracę z Zenonem Laskowikiem, a właściwie jego powrót na scenę bez Bogdana Smolenia, gość tylko westchnął, po czym dodał: "My z Zenkiem za bardzo się różnimy, mamy inne nałogi."
Trudna była również rozmowa na temat zdrowia. Pan Smoleń zawsze dziwi się, że jego pobyty w szpitalu, trudności z poruszaniem budzą tak skrajne emocje. "To już nie wolno mi chorować? Na ciągłe pytania: Po co Panu ta laska? Odpowiadam: jedni chodzą w flaszką, a ja do moich rurek mogę wlać więcej."

Przybyli na spotkanie mieli okazję obejrzeć książkę, dzięki której dowiedzieć się można, kim jest naprawdę Bohdan Smoleń? Komikiem? Satyrykiem? Aktorem? A może zwykłym człowiekiem, który chciał być szczęśliwy? Jak powstały kabarety „Pod Budą” oraz „Tey” i co naprawdę wydarzyło się między Smoleniem a Laskowikiem
W rozmowie z Anną Karoliną Kłys Bohdan Smoleń po raz pierwszy szczerze opowiada o zagmatwanej historii swojej rodziny, życiu osobistym, młodości w Krakowie, pracy w kabarecie, zarobkach artysty w PRL-u i karierze piosenkarza disco polo. Sypie anegdotami jak z rękawa, ale mówi też o tym, co ważne i trudne. Rozlicza się z "W obieg" poszły również prywatne fotografie ze starych czasów i scenariusz jednego z wystąpień kabaretu Tey.

Nasz bohater zapytany o swoje marzenia odpowiedział: "Chciałbym się tylko "uruchomić", być zdrowy." Oznacza to, że myśląc o swoich pragnieniach, nadal ma na uwad
Tego właśnie życzymy Panu Bogdanowi Smoleniowi - dużo zdrowia i sił, a także jak najwięcej życzliwych ludzi na swojej drodze, którzy będą gotowi pomóc i tworzyć razem z nim jego fundację.

Bohdan Smoleń karierę sceniczną rozpoczął w 1969 roku w krakowskim kabarecie Pod Budą, który współtworzył i z którym zdobył wiele nagród, w tym główną na festiwalu FAMA w 1972 roku. Od 1977 związany z Estradą Poznańską, gdzie w kabarecie Tey stworzył swoje największe kreacje aktorskie. Jego występy z Zenonem Laskowikiem przeszły do historii. Po 1990 roku zasłynął monologiem "A tam, cicho być…". W 2007 roku założył Fundację "Stworzenia Pana Smolenia" zajmującą się hipoterapią dzieci i dorosłych.

Fundacja „Stworzenia Pana Smolenia” działa od 2007 roku. Celem działania Fundacji jest:
* pomoc społeczna, w tym pomoc rodzinom i osobom w trudnej sytuacji rodzinnej oraz osobom niepełnosprawnym, osobom w podeszłym wieku i osobom niedołężnym, a także wyrównywanie szans tych rodzin i osób,
* działalność charytatywna,
* ochrona i promocja zdrowia,
* działanie na rzecz osób niepełnosprawnych,
* nauka, edukacja, oświata i wychowanie,
* promocja i organizacja wolontariatu,
* wspieranie i kreowanie działalności artystycznej, zawodowej i kulturalnej osób niepełnosprawnych i na rzecz osób niepełnosprawnych.